Trekvliet.org

Met dit verfrissende uitgangspunt wil ik welk fietsbeleid dan ook, van welke belangengroepering of politieke stroming dan ook, te lijf. Iedere regel, iedere wet omtrent het gefiets dient omwille van het godszalige gefiets zelf onmiddellijk verworpen te worden.
Waar autorijden en het gebruik van tram of bus onvermijdelijk leidt tot aanpassing, onderdrukking, terreur en zelfs een bedreiging is voor de volksgezondheid (en dan denk ik heus niet alleen aan de afsluiting van De Put en al die Randstadrail-ravage), daar is fietsen een state of mind die nergens mee te vergelijken is. Daar is fietsen een zelfstandige, individuele actie die nooit, u hoort me wel, nooit of te nimmer mag leiden tot aanpassing, interventie of beïnvloeding door derden.

Kruist er een auto uw fietserspad? Houd het initiatief in eigen hand en rijd er omheen. Staat er een licht op rood? Kijk zelf uit je eigen doppen en rijd er doorheen als dat kan. Raakt u betrokken bij een ongeluk? Had u maar niet zo stom moeten zijn en beter moeten uitkijken. Slechte verharding of zelfs gaten in rijwielpaden? Rij er omheen. Helemaal geen rijwielpad? Neem het voetpad. En als zelfs dat er niet is moeten de omstandigheden wel heel bar en boos zijn wil je niet toch kunnen fietsen. En dan nog. In het uiterste geval neem je je fiets op je nek en loop je een eindje. Fietsers laten zich niet foppen.

Niets maar dan ook helemaal niets mag het de fietser in de weg staan. En daarom dienen woordvoerders van politieke partijen, die zelfs het woord fiets maar in de mond durven te nemen, zo spoedig mogelijk te worden gedeporteerd naar de middenberm van een drukke autoweg.
Ik hoor u denken: maar moet de overheid dan helemaal niets doen om het de fietser gemakkelijker te maken? Driewerf nee. Mensen, begrijp het dan toch: Iedere ingreep van hogerhand tast juist de kern van het fietsen zelve aan. Wie een fietshelm wil dragen moet dat zelf maar weten. Wie een reisverzekering afsluit voor iedere fietstocht is minstens zo achterlijk. Nog even en je mag van overheidswege niet meer op het zadel als je geen telefoonnummers van hulpdiensten op zak hebt.

Een voorbeeld: men wil nu langs de Trekvliet een Trekfietstracé. Een zoevend stuk tweebaans asfalt waarop je je met twintigduizend fietsers per dag van A naar B of van B naar A kan begeven. Ziet u het voor u?
Nee, dan liever zoals het nu is. Hotsebotsen over de barsten die de wortels van de bomen in het voetpad hebben veroorzaakt. Heel langzaam gaan rijden en je vriendelijk verontschuldigen als je een voetganger passeert. Even een praatje maken met een visser, die daar nu nog gewoon kan vissen. Stoppen, of met een hele grote boog om die 18 ganzen heenrijden, die daar nu nog langs de Trekvliet wonen. Bij de Laakmolen twee hoge hoeden maken om de Laakhaven heen om nog eens wat meer van de wereld te zien dan tegenliggers. Kortom: zelf doen! Niet voor je laten nadenken. Want de stap van een zoevend, super-de-luxe Trekfietstracé naar het gehandicaptenvervoer dat ze tegenwoordig OV noemen is maar klein.

En dan nog even iets over het stallen van de fiets.
Een fietser dient zijn fiets niet te stallen. Er is geen enkele reden waarom een fietser zijn fiets zou moeten stallen.  Bangelijke zeurpieten, ambtenaren en kinderen die dat van hun moeder moeten, stallen hun fiets. Nee. Een fietser met het hart op de juiste plaats zet-zijn-fiets-neer. Zo dicht mogelijk bij waar hij moet zijn. Daar zet hij hem goed op slot aan een solide voorwerp, zoals een hoge paal of een hek. Ikzelf heb nog nooit meegemaakt dat er geen paal of hek stond bij de plek waar ik moest zijn. Ja. Eén keer in mijn leven is mijn fiets gestolen. Maar dat was eigen schuld. Daar kon ik zelfs geen wethouder de schuld van geven.

De conclusie kan er maar één zijn. En dat is, dat wij juist door al die barre fietsomstandigheden leren, dat wij zelf iemand zijn. Dat wij alleen staan in een harde, genadeloze wereld. Fietsen maakt ons weerbaar. Tijdens het fietsen ontdekken wij wie wij werkelijk zijn.
Maar ja. Van mensen die hebben geleerd zichzelf te blijven, ook in barre omstandigheden…. dáár moet de politiek dus niks van hebben.
Liever verzacht en veraangenaamt de politiek het leven van de fietser. Opdat deze een softie wordt. En op den duur niks meer gewend is. Zodat hij zich ten slotte met een helm op en een APK-gekeurde fiets tussen duizenden anderen bibberend en onzeker voort zal gaan bewegen door het verkeer.
Want aan zulk soort fietsers is een hoop geld te verdienen.

Deze keer stonden ze allemaal op een rijtje aan de overkant een beetje mokkend te schuilen voor de regen onder twee grote treurwilgen die vanwege de warmte hadden besloten zelfs begin december hun bladeren nog maar even vast te houden. Ook bij de ganzen bleek het warmterecord een doorslaggevende rol te hebben gespeeld bij de beslissing om hier gezellig te blijven overwinteren in plaats van dat hele roteind naar het zuiden te vliegen.
Die achttien ganzen aan de Trekvliet. Dat vind ik een van de mooiste dingen in Den Haag. Dat komt zonder enige twijfel omdat het stadsbestuur zich er (nog) niet mee bemoeit. En laten we dat in Godsnaam zo houden. Want voor je het weet moet er een kinderboerderij omheen worden gebouwd. Of komt er een verordening die het instandhouden van het Haagse ganzenbestand regelt. Of mag je er alleen nog langs fietsen met een vergunning. Ik noem maar wat.

Als ik de ganzen tegenkom zitten ze vaak op het jaagpad langs de Trekvliet met elkaar te ouwemeuten. Meestal stap ik af en loop ik heel langzaam met de fiets aan de hand door om ze niet te storen. Dat is spannend. Luid gakkend en met de grootste tegenzin staan ze dan op om me door te laten. Sommigen blazen zelfs tegen me: “Chchchc, Chchchc.” Met wijdopengesperde snavel. Dat betekent: “Arrogante klootzak! Zie je niet dat wìj hier zitten? Rot toch op!” Soms ga ik even bij ze in het gras zitten. En dan leg ik geduldig uit dat er niets op tegen is om op het gras te gaan zitten. Maar niet midden op het pad. Het pad is om op te lopen, zeg ik dan, zwaaiend met een gebiedend wijsvingertje. Ja toch? De mensen gaan toch ook niet met z’n allen midden op het pad zitten? Praten met elkaar. Het is waarachtig de enige weg naar wederzijds respect.

Dat vind ik nou zo leuk aan die ganzen. Gewoon een stukje natuur midden in Den Haag dat voor zichzelf opkomt. En zich weet aan te passen als het nodig is. Onlangs maakte ik meedat kinderen uit de aangrenzende Molenwijk die ganzen zaten te pesten. Heel begrijpelijk. Af en toe moeten kinderen ganzen kunnen pesten, vind ik. Anders gaan ze later toch de politiek maar in. En dat zou jammer zijn.
Ik was afgestapt en bekeek de pesterijtjes op een afstand met grote belangstelling. Maar het was heel simpel. Na een paar keer “Chchchc” zagen de ganzen in, dat verdere aanspraak op hun gebied geen zin meer had. Ze begaven zich één voor één te water, roeiden zichzelf naar de overkant alwaar ze onder de treurwilgen geduldig het moment afwachtten dat de kinderen vertrokken. Om vervolgens weer terug te roeien en de afgelopen gebeurtenissen nog eens uitgebreid de revue te laten passeren.

Op het drie-stedenpunt waar Den Haag, Rijswijk en Voorburg elkaar ontmoeten vertakt de Trekvliet zich naar de Binckhorsthaven. Het wordt van het ene op het andere moment opvallend groen en gezellig zodat de angst van de randstedelingen voor annexatie op deze plek ineens een stuk begrijpelijk wordt. Park en gelijknamige wijk Cromvliet, het woongebouw De Zwaan en even verderop de wijk Leeuwendaal, het heeft onmiskenbaar wat meer allure. Ik steek de Geestbrug over om aan de andere kant van de Trekvliet de walkant te vervolgen tot aan het kippenbruggetje in het park Hoekenburg tegenover Drievliet. Daartoe loop ik over de Hoekweg waar, zoals de Haagse plannen leren een tweede invalsweg Den Haag straks moet gaan ontsluiten. Gedeeltelijk via een autoweg onder de Trekvliet, gedeeltelijk via het Binckhorsttrace. En dan verder via de achtbanen en de glijbanen van Drievliet naar het nieuwe verkeersknooppunt Drievliet tussen knooppunt Ypenburg en het Prins Clausplein. Geweldig, al die vooruitgang!

Terug naar het Rijswijkseplein zou ik graag langs de andere oever van de Trekvliet willen lopen. Maar dat gaat niet. Teveel hoge hoeden rond prive- en industrieterrein. Dus de Binckhorstlaan maar genomen. Niet dat dat zo’n pretje is. Toch zie ik zo nog eens wat van Den Haag. En leer ik vooral waar dat beton, die auto’s en al die telefoons vandaan komen waar de maatschappij zo mee wordt volgepropt. Bedankt Binckhorst, voor al die prachtige gaven aan de vooruitgang!

Tot overmaat van ramp kost een kop koffie in ‘Grand cafe De Binckhorst’ maar liefst drie gulden. Dat is, zeker gezien de omgeving, heel erg duur. Gelukkig moet ik weer erg lachen om een bronzen standbeeld van Prins Bernhard voor het hoofdkwartier van de Koninklijke Landmacht. En als ik dan zie hoe het op het Trekvlietplein krachtens diverse bordjes is ‘verboden om de weg als werkplaats te gebruiken’ en even later ervaar hoe de bedrijven van De Kok en De Jong&Zn deze tekst interpreteren is mijn plezier weer tot buitengewoon grote hoogte gestegen.